واسه داشتن بعضی چیزا دیر میشه

یا اگه دیر نشه....

نمیدونم چی میشه

"یعنی همه چی‌ دروغه  حتئ تو حتئ من    یعنی ببین و بمیر ولی‌ بیخود جوش نزن"

من یه زخم کهنه ایه توی دلم

جوونی کردم نه اندازه ی تو ء پدر

از بس که اینجا ساکته گوشام درد گرفت

نزدیکتر از عشق با منی ،نزدیکتر از دل بـا تـوام
من و تو مـثـل سـاحـل و ،دریا شدیم برای هـم

زیــبــــاتــر از روح منی ،نـازکـتر از قـلـب تـوام
من و تو مـثـل شـاعـر و ،غزل شدیم برای هم

پــیــو نـد جــان مـن و تـو ،پـیـوند آب و عطشه
لب تشـنـه می تونه مگه ،دلــداده بـارون نشه
پــیــو نـد جــان مـن و تـو ،پـیـوند آب و عطشه
لب تشـنـه می تونه مگه ،دلــداده بـارون نشه

ســتـاره کـو ســتـاره کـو ،بـبـیـنـه آفـتـاب منو
بـبـینـه توی قطره عشق ،مـعـنی دریـا شدنو

پــرنــده کـو پــرنــده کـو ،بـبـیـنـه پـــرواز منو
بــاور کـــنـه مــعــجــزه ،بـی پر و بال پـریدنو

خواب درخشان منی ،مـحــو تـمـاشــای توام
من و تو مثل برکـه و ،مهتاب شدیم برای هم

جذبه چشمای تو رو دوست دارم اونقد که نگو
مـثـل پـر کـاه مـی بـره دل مـنـو بـه جســتـجو

آغوشتو به غیر من به روی هیچکی وا نکن 

منو از این دلخوشیو آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن پره عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر می کشم

منو تو آغوشت بگیر آغوشه تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولده یک نفسه 

چشمای مهربونه تو منو به آتیش می کشه

نوازشه دستایه تو عادت ترکم نمی شه

چشمای مهربونه تو منو به آتیش می کشه

نوازشه دستایه تو عادت ترکم نمی شه

فقط تو آغوش خودم دقدقه هاتو جا بزار

به پای عشق من بمون هیچ کسو جایه من نیار

مهر لباتو رو تنو روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تنه مــــــــن

ترس 

ترسم از دست تو بوده 

براي خواستن عشقم نياد اون روزي كه ديره  واسه ي داشتن عشقم.....نیاد

ترس 

ترسم از اينه كه روزي  من به ياد تو نباشم  ديگه دلسرد بشم از تو  برم و با تو نباشم ....برمو با تو نباشم 

ترس من اينه كه روزي روي قولم پا بزارم واسه بد بيني و حرفات تو رو تنها بزارم 

ترس من از خنده هاي  تلخ و بي روح لب توست

 كاش بدوني دل تنهام  گم شده تو اين شب توست 

ترس 

ترسم اینه دیر بفهمی عشق پاکو تو نگاهم

دیگه آرزو نباشه بمونیم همیشه با هم ...

 چرا دنیا پره از حادثه های وارونه

آنقدر رسم وفا مرده که ترسم روزی ...

لیلی هم زنده شود یادی زه مجنون نکند

تقدیر دست تویه که ما جداییم از هم  / بدون اگه بد دیدی بدون گناهی از من 

سر زدو مهرداد شده قبلا بدتر / بغض گلو رو گونتو اشکم یخ زد

از گرمای تاریکی زیر آسمونت / قدم زدنو رسیدن به خواب وارونه 

من تو فکر طلوع قانونی بگذر از شب / اگه هنو تو خوابو رؤیایی بپر احمق 

خواستی بری بگی بی تو به من خوش میگذره / برو دنبال کسی که ازت مفت میکنه 

دختر گفت: بشمار. پسرک چشمانش را بست و شروع کرد به شمردن:

یک

دو

سه

چهار...

دخترک رفت پنهان شود،

آن‏طرف‏تر پسر دیگری را دید که گرگم به هوا بازی می‏کند، برّه شد و با گرگ رفت.

پسرک قصّه هنوز می‏شـمارد .............

یه حس میگه همه چی درست میشه مــهــرداد / ولی باید فرمونو دست دل داد

تو این ایران لعنتیم باید هی تاس بندازی / دلخوشیت یه چیز بود که اونم پاس بش دادی

ما که تا تش رفتیم راهو با اراده / قید همه رو زدم حتی خانواده

شاید زمون بهم امون بده تا بزاره / بشکنم تسلمو نگو طرف تازه کاره 

آره من از اول تا آخرش تک بودم حاجی / پشتم خالی شد اینه مقصودم تا چی

از حرفام بفهمیو درکم کنی

یا خیلی راحت تو هم بری ترکم کنی ...

نه با باران نه با ابرم،فقط خیسم که از ته مانده ی دل گاه گاهی شعر بنویسم نه آنقدر عاشقم ،افسانه ساز قصه ها باشم نه آنقدر بی دلم،تنها شوم تنها من از احساس باریدن نمی ترسم............................

bye world for a short time

دوستت ندارم و دوستت دارم
اين را بدان که من دوستت ندارم و دوستت دارم
چرا که زندگاني را دو چهره است،
کلام، بالي ست از سکوت،
و آتش را نيمه ای ست از سرما.

از حلقه ي من استفاده كن در حد يه گنج
مسئله ي من اينه بسه تبصره ي رنج
زجر روح هست پدرت تو سپرديش دست اون
مياد و غرق پول ميكنت تا بشي محو اون
ولي كله پوكي بيش نميشي بچه جون
بگو شباهتت با بابا چيه جز رنگ خون؟
ديگه هرچي بود بذاريم واسه فرداهاي ديگه
ميخوام از الان بكشي بيرون از باباي پيرت
چون واس رسيدن به خواسته هات دود تنها مانع ميشه
تو تنها ميشي تا بفهمي زمان مال كيه و اين حرفا واسه چيه؟
تازه اشك و ناله ميشه اون موقع ميخواي داد بزني از بالاي ايفل
ولي چون كه نیزه ي بی پولي كرده پارو تا روي سينه!
برو بالاي برج میلاد تا هفته هاي ديگه!

  احساس نفسم سخته تو این غروب سرد     من منجمد شدم و روزا منو عوض کرد

تو خیابونای خالی پر از ادم مجازی         مگه میشه تو این تنهایی تو خودتو نبازی؟

وقتی از کنارت رد میشن سایه میدن نشون   انگار که پاهات از دست رفتن میری کشون کشون

به سمت چیزی که ارزوته فقط  ببینیش       که گل زندگیت هم توی تاریکی می چینیش

تو اوج شب ارزوم روشنایی ما شدیم غرق    انگار که شهر بی نور شده و نمیاد هیچوقت برق

کسی که طرد میشد از وقتی چشاش میشد باز    تا وقتی که تویه رنگی سر جاش میشد دراز

ارزو مرگ داشت همیشه تو سینه ی خستش       که تنها تکیه گاش همیشه بود در بستش

فرد من و ماییم چون خودمون میخوایم و بس        به علت بزرگی اطاق فقط داریم نفس

پس بذار نا امید بشیم که نفس میشه تموم             بهار مجازیمون هم به زودی میشه خزون