کشاله های ران تو

برید امان من

درد حجر تو 

رسیدتا مغز استخوان من

ملامت است این کمان من کشید بر زبان من . جان من٬ کشاله های ران تو برید امان من

ـپینوشتــ : ـنامجو

یه روزی مرغ توهم نوکشو رژ لب میزنه
ماتیکو میبری میبوسی باهاش یه زندگی میکنی
هنوزم آدمی هست رژ لبش مشکی باشه
رنگ قضیه کاکائو , طعم قضیه کاکائو

قرار ما این بود که اینجا دل نوشته‌ها باشند و حرفی از سیاستو شرایط فاندامنتالی جامعه در میان نباشند

اما چه بگویم که ... 

شاه مست وشيخ مست وشحنه مست و مير مست

مملکت رفته زدست

هر دم از دستان مستان فتنه و غوغا بپاست
کار ايران با خداست

ــ ملک الشعرای بهار

از خون دل نوشتم، نزدیکِ دوست نامه

اِنی رایت دَهرا من هِجرکَ القیامه

دارم من از فَراقش، در دیده صد علامت

لَیسَت دُموع عینی هذا لَنا العلامه

هر چند کَزمودم از وی نبود سودم

من جَرب المُجرب حلت به الندامه

گفتم ملامت آید گر گردِ دوست گَردم

وَ الله ما راینا حُبا بِلا مَلامه

هر چند کَزمودم از وی نبود سودم

من جَرب المُجرب حلت به الندامه

گفتم ملامت آید گر گردِ دوست گَردم

وَ الله ما راینا حُبا بِلا مَلامه

ما بدهکاريم به کسانی که صميمانه ز ما پرسيدند

معذرت می خواهم چندم دی بود ؟

و نگفتيم

چونکه دی گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

پ . ن : الهام گرفته از یکی از نوشته‌های حسین پناهی 

در جبر زنده بودم

این پست برای فلسفی بافی مناسب نیست

خورشید با غرورش ، با نورش

اندازه ی خانه‌ام روشن نیست

خیر

این دنیا اندازه قدم زدن من نیست

به "جدایی نادر از سیمین" جایزه دادن به "جدایی منو تو" دست بیل هم ندادن

این هوا رو دوست دارم این شهرو نه 

--اولین برف زمستونی در مشهد

زیاده خواه نیستم!

جاده‌ ی شمال ...
یک کلبه ی جنگلی‌ ...
یک میز کوچک چوبی با دو تا صندلی ...
کمی‌ هیزم ...
کمی‌ آتش ...
مه‌ِ جنگل ...
کمی‌ تاریکی‌ِ محض ...
کمی‌ مستی ...
کمی‌ مهتاب ...
برای حال بیشتر ... چند نخِ سیگار
و بوی یار ...
و بوی یار ...
و بوی یار ...

- نیکی‌ فیروزکوهی

یک هوای الکی

یک فضای الکی

از شهر برو بیرون فضات عوض شه

جاده های الکی کوه ها ، دشتها ، تپه های الکی

خلقتای  الکی

مثل اینکه قیمت دلار با سرعت اینترنت رابطه‌ی عکس داره

من در ماهواره تبلیغ کودکس می کنم

غاري يک نفره ام / در طبقه دوم آپارتمـــاني / در محله اي شلوغ 

صبح ها / بيرون مي زنم از خودم /دنبـــال کوهي که جا براي غاري يک نفره داشته باشد

شب ها / بر مي گردم به خودم / آتش روشن مي کنم / و روي ديواره هايم / طرحي مي کشم /از معشوقه اي که ندارم

_جلیل صفربیگی

بی تو هر شب تن ها

بی تو هر شب یل دا

پینوشت :

نگر تا این شب خونین سحر کرد

چه خنجرها که از دلها گذر کرد

ز هر خون دلی، سروی قد افراشت

ز هر سروی، تذروی نغمه برداشت

صدای خون در آواز تذرو است ... دلا این یادگار خون سرو است

وقتی کتاب شعری تمام می‌شود 

حس سرباز اسیری را دارم که جنگش تمام شده 

و کشورش باخته 

چنتا آهنگ قدیمی که همه دلخوشیامه

روزگارم بی ترانه است، اگر شعری هم اتفاق بیفتد، اتفاقی در شعر نمی افتد.

کار من این شده که لب حوض بنشینم
فکر کنم ...اخم کنم ... لعنت کنم
مثل مار به خودم بپیچم
تسبیح سوغات مشهد آقا جان را تند تند بچرخانم
آب دهانم را جمع کنم
... یک تف بزرگ بیندازم کف حیاط
بعد سرم را بگذارم به شانه دیوار
نبودن تو را مرد و مردانه ، زار بزنم
خدا لعنت کند آشنایی‌ها را
خدا لعنت کند هر چه آشنایی را

نیکی‌ فیروزکوهی

این پستی بود که سانسور شد 

اولین روز از آخرین فصل پاییز

یک فنجان چای 
با تو 
خاطره شد 
هزار فنجان 
بی تو 
چای

- علیرضا روشن

پاییز باکره چه زود آبستن شد ..

پاییز

پاییزو دوس دارم به همه دلتنگیاش

با هوای سکسیش

با بی معرفتیش

که میزاره میره معلوم نیس کی میاد. اما حسش هست همیشه 

تنهایی تلفنی‌ست که زنگ می‌زند مُدام

لب‌های تو اگر روی لب‌های من بود

لب‌های من روی لب‌های سیگار نبود

زندم

فقط گاهي ريش‌م را مي‌تراشم

كه بفهمم زنده‌ام.

نجات غریق من بوی تن ماهی ميداد 

سقوط . . .
و
هفت 
آسمان
بیا
پایین . . .
مرد قصه یک کلکسیونر حرفهای تکراریست 

منی که
نه هایدگر بودم
نه آشیل
نه اسفندیار
و نه همسری داشتم
که رازم را برای کسی فاش سازد
من به قول سرهنگ نه سرباز بودم نه فرمانده